Biologia i ekologia bobrów

O bobrach » Biologia i ekologia bobrów

  • Rozmieszczenie w Polsce

    Obecnie zwarta i najbardziej liczna populacja bobrów zajmuje część północno-wschodnią Polski. Począwszy od roku 1974, kiedy rozpoczęto realizację programu Aktywnej Ochrony Bobra inicjalne populacje pojawiły się praktycznie w całym kraju.

  • Wygląd

    Bóbr europejski jest największym gryzoniem Europy. Masa ciała osiąga od 13 do 36 kilogramów, długość ciała 90-140 cm, a długość ogona 20 -24,5 cm. Tułów jest masywny i krępy, przechodzi prawie bez zaznaczenia szyi w okrągłą głowę.

  • Środowisko i pożywienie

    Wymagania siedliskowe bobrów są bardzo zróżnicowane. Najchętniej zajmują one tereny niskie - pobrzeża nizinnych cieków i jezior, rowy melioracyjne, bagienka śródleśne i śródłąkowe.

  • Rozmnażanie i śmiertelność

    Bobry mają gody w styczniu i lutym. Młode rodzą się w maju i czerwcu po 105 - 107 dniach ciąży. Samice dają jeden miot rocznie, w którym są średnio dwa młode (maksymalnie sześć). Noworodki ważą około pół kilograma, są pokryte gęstym, jedwabistym futerkiem.

  • Zachowanie

    Bobry są zwierzętami ziemnowodnymi, na lądzie niezgrabne i powolne, są doskonale przystosowane do życia w wodzie

  • Cykl roczny

    Bobry są aktywne przez cały rok i nie zapadają w sen zimowy. W zimie pływają pod lodem oraz pożywiają się w zaciszu nory

  • Struktura socjalna

    Bobry są w zasadzie monogamiczne, żyją w trwałych jednostkach - rodzinach. Typowa rodzina bobrów składa się z rozmnażającej pary rodzicielskiej, młodych tegorocznych i młodych z roku poprzedniego - w sumie 4 - 10 osobników.

  • Ścinanie drzew

    Bobry ścinają najwięcej drzew blisko brzegu, bo dystans do wody, a co za tym idzie wysiłek przy transporcie drewna jest najmniejszy.

  • Działalność inżynierska: tamy, domki i nory, kanały

    Działalność inżynieryjna bobrów jest wywołana potrzebą zapewnienia sobie bezpieczeństwa. Stały i podwyższony poziom wody pozwala na ukrycie podwodnych wejść do schronień - domków (żeremi) i nor, umożliwia zatopienie magazynów pokarmu na zimę, skraca drogę ucieczki w przypadku żerowania bobrów na lądzie i ułatwia spławianie drewna.