Struktura socjalna

O bobrach » Biologia i ekologia bobrów » Struktura socjalna

Bobry są w zasadzie monogamiczne, żyją w trwałych jednostkach - rodzinach. Typowa rodzina bobrów składa się z rozmnażającej pary rodzicielskiej, młodych tegorocznych i młodych z roku poprzedniego - w sumie 4 - 10 osobników. W Polsce średnia liczebność stanowiska bobrów wynosi około trzy, cztery osobniki. W trzecim roku życia, na wiosnę, młode bobry zwykle opuszczają rodzinne gniazdo w poszukiwaniu partnera i miejsca na osiedlenie się. W przypadku braku wolnych miejsc w okolicy mogą one pozostawać jeszcze przez długie lata z rodzicami i młodszym rodzeństwem. Zdarza się również włączanie niespokrewnionych bobrów w poczet rodziny. W razie sporej liczby wolnych miejsc, już dwuletnie bobry mogą opuszczać gniazdo i przystępować do rozrodu. Skład i liczebność rodziny zależy również od jakości środowiska. Obserwuje się np. zmniejszenie liczby młodych lub całkowite powstrzymywanie się od rozrodu w przypadku słabego zaopatrzenia w pożywienie lub w warunkach silnego stresu.

Między członkami rodziny bobrów występują silne więzy. Są one wzmacniane przez wzajemne zabawy (szczególnie popularne są zapasy) oraz opiekę nad młodymi.

Bobry są silnie terytorialne. Oznakowują swój teren strojem bobrowym - wydaliną gruczołów prepucjalnych (worków strojowych) o zapachu piżma, którego skład bardzo precyzyjnie informuje ewentualnych intruzów m.in. o składzie rodziny, kondycji poszczególnych osobników. Wielkość terytoriów zależy od ich zasobności w pokarm i przeważnie osiąga od 1 - 4 km długości cieku. W granicach swego terytorium bobry żerują zwykle w pasie o szerokości do 20 metrów od brzegu. W sporadycznych przypadkach mogą penetrować ląd na odległość kilkuset metrów. W ciągu roku bobry często zwiedzają sąsiedztwo swego terytorium - w ciągu nocy są w stanie przepłynąć nawet 20 kilometrów. Jednak prawdziwymi podróżnikami są młode bobry poszukujące partnera i miejsca na osiedlenie się. Ich kilkuset kilometrowe wędrówki nie należą do rzadkości.